O programie
Polski Himalaizm Zimowy
im. Artura Hajzera
2016-2020

Program sportowy Polski Himalaizm Zimowy im. Artura Hajzera będzie kontynuowany w latach 2016-2020. Jego głównym celem będzie próba zdobycia K2.

Zdobycie K2 zimą to jedno z największych wyzwań współczesnego himalaizmu sportowego. Główną trudnością we wspinaczce zimowej na ośmiotysięczniki są silne, huraganowe wiatry wiejące ze średnią prędkością 120 km/h. W porywach osiągają nawet 180 km/h. W czasie sezonu zimowego mają miejsce średnio 2-3 kilkunastogodzinne tzw. „okna wiatrowe”, kiedy siła wiatru jest mniejsza niż 60 km/h. W takich momentach z obozów szturmowych położonych powyżej 7000 m możliwe są ataki na szczyt.

czytaj więcej

Jednak by zmieścić się czasowo w oknie wiatrowym, tempo wspinaczki w górę i powrotu musi być niezwykle szybkie. O sukcesie decyduje wytrzymałość i siła himalaistów. Dodatkowym problemem są temperatury, które spadają nieraz do – 50 °C. Zimą znacznie rosną też trudności techniczne. Z powodu silnych wiatrów i niskich temperatur brak jest śniegu, a stoki góry pokryte są z reguły szklistym lodem.

K2 było atakowane zimą trzykrotnie: w 1988 przez międzynarodową wyprawę Andrzeja Zawady, w 2003 przez międzynarodową wyprawę kierowaną przez Krzysztofa Wielickiego i w 2012 przez narodową wyprawę rosyjską. Żadna z nich nie przekroczyła wysokości 8000 m. Walka o zimowe wejście na K2 trwa już niemal tak samo długo jak historia podboju Mount Everestu.

Polski Himalaizm Zimowy
2010-2015

Twórcą pojęcia i dyscypliny „himalaizm zimowy” był legendarny kierownik polskich wypraw w góry wysokie – Andrzej Zawada. Zdobywanie szczytów zimą rozpoczął od pierwszego zimowego wejścia na Noszak – 7492 m (razem z Tadeuszem Piotrowskim) w lutym 1973 roku.

czytaj więcej

Pasmo polskich zimowych sukcesów w Himalajach zaczęło się od zimowego wejścia na Mount Everest (8848 m), którego dokonali Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki 17 lutego 1980 roku. Kierownikiem wyprawy był Andrzej Zawada. Ze wszystkich 14 ośmotysięczników Ziemi stanowiących tzw. Koronę Himalajów (choć zawiera ona również szczyty leżące w Karakorum) Polacy zdobyli 10, a jeden z nich został zdobyty w zespole polsko-włoskim.

Po „złotej erze” lat 80. tempo zdobywania ośmiotysięczników zimą przez Polaków osłabło – mimo podejmowania licznych prób, takich jak m.in.: wyprawy na Nanga Parbat 1997 oraz 1998 (kier. Andrzej Zawada), Makalu 2001, Netia K2, Nanga Parbat 2007 (kier. K.Wielicki), Broad Peak 2009 (kier. A.Hajzer). Powodem był fakt, że większość niezdobytych wówczas szczytów leży w Karakorum. Panują tam warunki znacznie surowsze od tych w Nepalu i Tybecie (niższe temperatury, silniejsze wiatry). Pierwszy ośmiotysięcznik w Karakorum zdobyto dopiero po 24 latach prób – zimą 2011 roku zespół międzynarodowy wszedł na Gasherbrum II.

Historia

Pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki:
• 17 lutego 1980 Mount Everest (8848 m) – Krzysztof Wielicki i Leszek Cichy. Narodową wyprawę poprowadził Andrzej Zawada; pierwsze wejście zimą na szczyt ośmiotysięczny;
• 12 stycznia 1984 Manaslu (8156 m) – Maciej Berbeka i Ryszard Gajewski. Kierownikiem zakopiańskiej wyprawy był Lech Korniszewski;
• 21 stycznia 1985 Dhaulagiri (8167 m) – Andrzej Czok i Jerzy Kukuczka. Wyprawą Gliwickiego Klubu Wysokogórskiego kierował Adam Bilczewski;
• 12 lutego 1985 Cho Oyu (8153 m ) – Maciej Berbeka i Maciej Pawlikowski. Kierownikiem polsko-kanadyjskiej wyprawy był Andrzej Zawada. Trzy dni później tą samą drogą szczyt zdobyli: Zygmunt Heinrich i Jerzy Kukuczka;
• 11 stycznia 1986 Kangczendzonga (8598 m) – Krzysztof Wielicki i Jerzy Kukuczka. Kierownikiem wyprawy Gliwickiego Klubu Wysokogórskiego był Andrzej Machnik;
• 3 lutego 1987 Annapurna (8091 m) – Artur Hajzer i Jerzy Kukuczka (kierownik wyprawy);
• 31 grudnia 1988 Lhotse (8511 m) – w noc sylwestrową stanął na szczycie Krzysztof Wielicki. Kierownikiem polsko-belgijskiej wyprawy był Herman Detienne a zespołu polskiego Andrzej Zawada.
• 14 stycznia 2005 Shisha Pangma (8027 m) – Piotr Morawski i Simone Moro (Włochy). Kierownik wyprawy Jan Szulc;
• 9 lutego 2009 Makalu ( 8463 m) – Simone Moro (Włochy) i Denis Urubko (Kazachstan).
• 2 lutego 2011, Gasherbrum II ( 8035 m) – Simone Moro (Włochy), Cory W. Richards (USA) i Denis Urubko ( Kazachstan).
• 9 marca 2012, Gasherbrum I (8068 m) – Adam Bielecki, Janusz Gołąb. Kierownik wyprawy Artur Hajzer.
• 5 marca 2013, Broad Peak (8047 m) – Maciej Berbeka, Adam Bielecki, Artur Małek, Tomasz Kowalski. Kierownik wyprawy Krzysztof Wielicki.
26 lutego 2016, Nanga Parbat (8126 m) – Simone Moro, Sadpara Ali (Pakistan), Alex Txikon (Hiszpania).

czytaj więcej

Obecnie do zdobycia pozostało leżące na terenie Pakistanu w Karakorum K2 (8611 m). Twórcą programu Polski Himalaizm Zimowy Polskiego Związku Alpinizmu był Artur Hajzer, a kierownikiem honorowym jest Krzysztof Wielicki. Od września 2013 Program nosi nazwę Polski Himalaizm Zimowy im. Artura Hajzera i jest częścią stworzonego przez Polski Związek Alpinizmu większego programu sportowego nazwanego „Polskie Himalaje”.Postawiono „Polskim Himalajom” następujące cele: zdobywanie gór w Himalajach i Karakorum trudnymi technicznie drogami w stylu alpejskim, wsparcie himalaizmu kobiecego, zdobywanie najwyższych gór zimą – czyli kontynuację Polskiego Himalaizmu Zimowego i eksplorację nieznanych, dziewiczych rejonów górskich. Szefem programu „Polskie Himalaje” jest Janusz Majer, a zastępcą Jerzy Natkański.

W ramach programu PHZ w latach 2010–2015 zorganizowane zostały następujące wyprawy letnie o charakterze przygotowawczo-unifikacyjnym i zasadnicze zimowe:

1. Wyprawa unifikacyjna na Nanga Parbat – lato 2010 – na szczycie stanęli najpierw Artur Hajzer i Robert Szymczak, a potem w samotnym ataku Marcin Kaczkan. W wyprawie uczestniczyło 12 osób.

2. Wyprawa zimowa na Broad Peak 2010/2011 – w wyprawie uczestniczyło 9 osób. Osiągnięto wysokość 7800 m.

3. Wyprawa unifikacyjna na Makalu – jesień 2011 – szczyt zdobyli Adam Bielecki, Artur Hajzer i Tomasz Wolfart. W wyprawie uczestniczyło 8 osób.

4. Wyprawa zimowa na Gasherbrum I 2011/2012 – dokonano pierwszego w historii zimowego wejścia na Gasherbrum I. Na szczycie stanęli Adam Bielecki i Janusz Gołąb.

5. Wyprawa unifikacyjna na Manaslu – wiosna 2012 – w wyprawie brało udział 7 osób, osiągnięto wysokość 7800 m.

6. Wyprawa unifikacyjna na K2 – lato 2012 – wejście na szczyt przez Adama Bieleckiego. W wyprawie brały udział 2 osoby.

7. Wyprawa unifikacyjna na Lhotse – jesień 2012 – osiągnięto wysokość 8250m, uczestniczyło 7 osób.

8. Wyprawa zimowa na Broad Peak – 2012/2013 – dokonano pierwszego w historii zimowego wejścia na Broad Peak. Na szczycie stanęli: Adam Bielecki, Artur Małek, Maciej Berbeka, Tomasz Kowalski. Dwaj ostatni zginęli w zejściu.

9. Wyprawa unifikacyjna na Dhaulagiri – wiosna 2013 – uczestniczyło 8 osób, osiągnięto wysokość 8050 m.

10. Wyprawa unifikacyjna na Gasherbrum I i II – lato 2013 – osiągnięto wysokość 7900 m na Gasherbrumie I. W zejściu zginął Artur Hajzer.

11. Wyprawa unifikacyjna na Broad Peak Middle – lato 2014 – uczestniczyło 9 osób, osiągnięto wysokość 7950 m. Na szczyt główny Broad Peak weszli Agnieszka Bielecka, Marek Chmielarski, Piotr Tomala.

12. Wyprawa unifikacyjna na K2 – lato 2014 – uczestniczyło 5 osób, na szczyt weszli Janusz Gołąb i Marcin Kaczkan.

Cel treningowy realizowany był również podczas wyprawy na Pobiedę (7349m), latem 2010 roku. Na szczyt weszli Aleksandra Dzik, Kuba Hornowski i Krzysztof Starek. W ramach przygotowań kondycyjnych 12 osób wzięło udział w The Elbrus Race 2010 – zawodach polegających na szybkościowym wejściu na Elbrus 5642 m. Aleksandra Dzik i Jędrek Bargiel zwyciężyli w kategorii Extrem. W ramach PHZ zrealizowano w marcu 2014 i 2015 roku obozy szkoleniowe w Dolinie Kieżmarskiej w Tatrach Wysokich na Słowacji. Wzięło w nich udział łącznie 40 osób.

Media

Do pobrania
Logotypy: