O programie
Himalaizm zimowy i Polski Himalaizm Zimowy 2010 − 2020 Polskiego Związku Alpinizmu

Twórcą pojęcia i dyscypliny „himalaizm zimowy” był legendarny kierownik polskich wypraw w góry wysokie Andrzej Zawada. Zdobywanie szczytów zimą rozpoczął od pierwszego zimowego wejścia na Noszak – 7492 m (razem z Tadeuszem Piotrowskim) w lutym 1973 roku.

czytaj więcej

Pasmo polskich zimowych sukcesów w Himalajach zaczęło się od zimowego wejścia na Mount Everest ( 8848 m) którego dokonali Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki 17 lutego 1980 roku. Kierownikiem wyprawy był Andrzej Zawada. Ze wszystkich 14 ośmiotysięczników Ziemi stanowiących tzw. Koronę
Himalajów (choć zawiera ona również ośmiotysięczniki Karakorum) Polacy zdobyli 10 szczytów, w tym jeden z nich został zdobyty w zespole polsko-włoskim.
Po latach 80-tych tempo zdobywania ośmiotysięczników zimą przez Polaków osłabło mimo podejmowania prób takich jak: wyprawy na Nanga Parbat 1997 oraz 1998 (kier. Andrzej Zawada), Makalu 2001, Netia K2 2003, Nanga Parbat 2007, (kier. K.Wielicki), Broad Peak 2009,2010 ( kier. A.Hajzer). Powodem było to, że większość niezdobytych wówczas szczytów leżało w Karakorum. Panują tam warunki znacznie surowsze od tych w Nepalu i Tybecie (niższe temperatury, silniejsze wiatry). Pierwszy ośmiotysięcznik zdobyto w Karakorum dopiero po 24 latach prób – w 2011 roku Gasherbrum II (przez zespół międzynarodowy S.Moro, D.Urubko, R.Cory).

Historia

Pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki:
• 17 lutego 1980 Mount Everest (8848 m) – Krzysztof Wielicki i Leszek Cichy. Narodową wyprawę poprowadził Andrzej Zawada; pierwsze wejście zimą na szczyt ośmiotysięczny;
• 12 stycznia 1984 Manaslu (8156 m) – Maciej Berbeka i Ryszard Gajewski. Kierownikiem zakopiańskiej wyprawy był Lech Korniszewski;
• 21 stycznia 1985 Dhaulagiri (8167 m) – Andrzej Czok i Jerzy Kukuczka. Wyprawą Gliwickiego Klubu Wysokogórskiego kierował Adam Bilczewski;
• 12 lutego 1985 Cho Oyu (8153 m ) – Maciej Berbeka i Maciej Pawlikowski. Kierownikiem polsko-kanadyjskiej wyprawy był Andrzej Zawada. Trzy dni później tą samą drogą szczyt zdobyli: Zygmunt Heinrich i Jerzy Kukuczka;
• 11 stycznia 1986 Kangczendzonga (8598 m) – Krzysztof Wielicki i Jerzy Kukuczka. Kierownikiem wyprawy Gliwickiego Klubu Wysokogórskiego był Andrzej Machnik;
• 3 lutego 1987 Annapurna (8091 m) – Artur Hajzer i Jerzy Kukuczka (kierownik wyprawy);
• 31 grudnia 1988 Lhotse (8511 m) – w noc sylwestrową stanął na szczycie Krzysztof Wielicki. Kierownikiem polsko-belgijskiej wyprawy był Andrzej Zawada;
• 14 stycznia 2005 Shisha Pangma (8027 m) – Piotr Morawski i Simone Moro (Włochy). Kierownik wyprawy Jan Szulc;
• 9 lutego 2009 Makalu ( 8463 m) – Simone Moro (Włochy) i Denis Urubko (Kazachstan).
• 2 lutego 2011, Gasherbrum II ( 8035 m) – Simone Moro (Włochy), Cory W. Richards (USA) i Denis Urubko ( Kazachstan).
• 9 marca 2012, Gasherbrum I (8068 m) – Adam Bielecki, Janusz Gołąb. Kierownik wyprawy Artur Hajzer.
• 5 marca 2013, Broad Peak (8047 m) – Maciej Berbeka, Adam Bielecki, Artur Małek, Tomasz Kowalski. Kierownik wyprawy Krzysztof Wielicki.
• 26 luty 2016, Nanga Parbat (8125 m)- Simone Moro, Alex Tichon, Ali Sadpara

czytaj więcej

Obecnie do zdobycia pozostał leżący w Karakorum na terenie Pakistanu szczyt K2 ( 8611 m).
Na tę górę podejmowane były próby wejścia zimą 3 krotnie:
-w sezonie 1987/1988 wyprawa polsko-kanadyjska kierowana przez Andrzeja Zawadę od strony pakistańskiej, drogą Abbruzzi, osiągnięto wysokość 7100m.
-w sezonie 2002/2003 wyprawa międzynarodowa kierowana przez Krzysztofa Wielickiego od strony chińskiej, filarem północnym tzw. Netia K2 osiągnięto wysokość 7600m.
-w sezonie 2011/2012 wyprawa rosyjska, od strony pakistańskiej drogą Basków. osiągnięto wysokość 7200m.

Twórcą programu Polski Himalaizm Zimowy Polskiego Związku Alpinizmu był Artur Hajzer a kierownikiem honorowym jest Krzysztof Wielicki. Od września 2013 Program nosi nazwę Polski Himalaizm Zimowy im. Artura Hajzera i jest częścią większego programu sportowego, stworzonego przez Polski Związek Alpinizmu, nazwanego „Polskie Himalaje”. Postawiono „Polskim Himalajom” następujące cele: zdobywanie gór w Himalajach i Karakorum trudnymi technicznie drogami w stylu alpejskim, wsparcie himalaizmu kobiecego, zdobywanie najwyższych gór zimą czyli kontynuację Polskiego Himalaizmu Zimowego i eksplorację nieznanych, dziewiczych rejonów górskich. Szefem programu „Polskie Himalaje” jest Janusz Majer, a zastępcą Jerzy Natkański.

W ramach programu PHZ w latach 2010–2020 zorganizowane zostały następujące wyprawy letnie o charakterze przygotowawczo-unifikacyjnym
i zasadnicze zimowe:
1. Wyprawa unifikacyjna na Nanga Parbat – lato 2010 – , kierowana przez Artura Hajzera – na szczycie stanęli najpierw Artur Hajzer i Robert Szymczak, a potem w samotnym ataku Marcin Kaczkan. W wyprawie uczestniczyło 12 osób,
2. Wyprawa zimowa na Broad Peak 2010/2011 – kierowana przez Artura Hajzera, w wyprawie uczestniczyło 9 osób. Osiągnięto wysokość 7800 m.
3. Wyprawa unifikacyjna na Makalu – jesień 2011 – kierowana przez Artura Hajzera szczyt zdobyli Adam Bielecki, Artur Hajzer i Tomasz Wolfart. W wyprawie uczestniczyło 8 osób.
4. Wyprawa zimowa na Gasherbrum I 2011/2012 – kierowana przez Artura Hajzera, dokonano pierwszego w historii zimowego wejścia na Gasherbrum I. Na szczycie stanęli Adam Bielecki i Janusz Gołąb.
5. Wyprawa unifikacyjna na Manaslu – wiosna 2012 – kierowana przez Jerzego Natkańskiego, w wyprawie brało udział 7 osób, osiągnięto wysokość 7800 m.
6. Wyprawa unifikacyjna na K2 – lato 2012 – wejście na szczyt przez Adama Bieleckiego. W wyprawie brały udział 2 osoby.
7. Wyprawa unifikacyjna na Lhotse – jesień 2012 – kierowana przez Artura Hajzera, osiągnięto wysokość 8250m, uczestniczyło 7 osób.
8. Wyprawa zimowa na Broad Peak – 2012/2013 –kierowana przez Krzysztofa Wielickiego, dokonano pierwszego w historii zimowego wejścia na Broad Peak. Na szczycie stanęli: Adam Bielecki, Artur Małek, Maciej Berbeka, Tomasz Kowalski. Dwaj ostatni zginęli w zejściu.
9. Wyprawa unifikacyjna na Dhaulagiri – wiosna 2013 –kierowana przez Jerzego Natkańskiego uczestniczyło 8 osób, osiągnięto wysokość 8050 m.
10. Wyprawa unifikacyjna na Gasherbrum I i II – lato 2013 – osiągnięto wysokość 7900 m na Gasherbrumie I. W wyprawie brały udział 2 osoby.W zejściu zginął Artur Hajzer.
11. Wyprawa unifikacyjna na Broad Peak Middle – lato 2014 –kierowana przez Jerzego Natkańskiego, uczestniczyło 9 osób, osiągnięto wysokość 7950 m. Na szczyt główny Broad Peak weszli Agnieszka Bielecka, Marek Chmielarski, Piotr Tomala.
12. Wyprawa unifikacyjna na K2 – lato 2014 –kierowana przez Marcina Kaczkana, uczestniczyło 5 osób, na szczyt weszli Janusz Gołąb i Marcin Kaczkan.
13. Wyprawa unifikacyjna na K2 –lato 2016-kierowana przez Jerzego Natkańskiego osiągnęła wysokość 7000m na drodze Abruzzi.
14. Wyprawa przygotowawcza na K2-lato 2017 –kierowana przez Jerzego Natkańskiego, osiągnęła wysokość 6800m na drogach Kukuczka-Piotrowski i Basków.
Cel treningowy realizowany był również podczas wyprawy Pobieda – 7349m latem 2010 roku. Na szczyt weszli Aleksandra Dzik, Kuba Hornowski i Krzysztof Starek. W ramach przygotowań kondycyjnych 12 osób wzięło udział w The Elbrus Race 2010 – zawodach polegających na szybkościowym wejściu na Elbrus 5642 m. Aleksandra Dzik i Jędrek Bargiel zwyciężyli w kategorii Extrem.

W ramach PHZ zrealizowano w marcu 2014, 2015 i kwietniu 2016 obozy szkoleniowe w Dol. Kieżmarskiej w Tatrach Wysokich na Słowacji. W lutym 2017 obóz odbył się w Norwegii. Wzięło w nich udział łącznie 60 osób. Kierownikiem obozów był Jerzy Natkański. W ramach PHZ w latach 2010-2017 odbywały również się coroczne dwudniowe szkolenia dla grup wyjeżdżających w góry wysokie w Podlesicach, obejmujące zagadnienia medyczne, psychologiczne i techniczne.

Zdobycie K2.

Zdobycie K2 zimą to jedno z największych wyzwań współczesnego himalaizmu sportowego. Główną trudnością we wspinaczce zimowej na ośmiotysięczniki są silne, huraganowe wiatry wiejące ze średnią prędkością 120 km/h które mogą wiać nawet 180 km/h. W czasie sezonu zimowego mają miejsce średnio 2-3 kilkunastogodzinne tzw. „okna wiatrowe” kiedy siła wiatru jest mniejsza niż 60km/h. W takich momentach z obozów szturmowych położonych powyżej 7000m możliwe są ataki na szczyt. By zmieścić się czasowo w oknie wiatrowym tempo wspinaczki w górę i powrotu musi być niezwykle szybkie. O sukcesie decyduje wytrzymałość i siła himalaistów.
Dodatkowym problemem są temperatury które spadają do – 50*C. Zimą też znacznie rosną trudności techniczne. Z powodu silnych wiatrów i niskich temperatur brak jest śniegu a stoki góry pokryte są z reguły szklistym lodem.

Media

Do pobrania

Logotypy: